اتحاد جماهیر شوروی در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۰ فضاپیما لونا-۱۶ را با استفاده از موشک پرتاب‌کننده پروتون از پایگاه بایکونور به سمت مدار ماه فرستاد و دقیقا یک هفته پس از پرتاب، این فضاپیما با موفقیت بر سطح ماه فرود آمد.

این ماموریت موفقیت‌آمیز توجه گسترده جامعه جهانی را به خود جلب کرد و تا حد زیادی ناکامی قبلی شوروی در برنامه‌های فضایی ماهواره‌ای را جبران نمود؛ از همین رو اهمیت استراتژیک و نمادین آن بسیار بالا بود.

سازمانده‌ی لونا-۱۶ بر پایه دو مرحله ی بنا شده بود مرحله اول برای خروج از مدار زمین و مرحله دوم مخصوص فرود نرم بر سطح ماه طراحی گردیده بود. بخش بالایی فضاپیما شامل یک استوانه با سر گرد بود که وظیفه حمل مخزن نمونه خاک را بر عهده داشت.

مخزن حامل نمونه‌ها به گونه‌ای مهندسی شده بود که از هر‌گونه آلودگی یا تغییر در معرض قرار نگیرند تا دانشمندان بتوانند ماهیت اصلی و واقعه خاک ماه را با دقت بالا مورد بررسی قرار دهند. مرحله فرودگیر نیز مجهز به دوربین تلویزیونی، سنسور‌های تشعشع و دما، تجهیزات ارتباطی و یک بازوی مکانیکی حفاری برای استخراج نمونه از بستر ماه بود.

<figcaption class="wp-element-caption"پیدا کردن‌ مخزن توسط گروه تجسس انجام گرفت که در مناطق مختلفی مستقر شده‌ بودند.

کمتر از یک ساعت پس از فرود موفق لونا-۱۶، عملیات نمونه‌برداری از خاک ماه در منطقه شمال شرقی دریای باروری آغاز گردید. در عرض هفت دقیقه، نمونه‌های گردآوری شده به مخزن کوچک کروی واقع بر بدنه فضاپیما منتقل شدند.

پس از بازگشت به زمین، اولین نمونه‌های خاک ماه برای مطالعه‌های علمی به مسکو ارسال گردیدند و بدین ترتیب اتحاد جهادیر شوروی موفقیت مهم دیگری را در پیشبرد فناوری‌های فضایی و اکتشاف سیاره‌های همسایه به ثبت رساند.